ცხოვრობდა ამქვეყნად ერთი ხეიბარი, უხელო და კეთილი ადამიანი და როდესაც ის გარდაიცვალა, სამოთხეში აღმოჩნდა. მიმოიხედა გარშემო და საიდანღაც ხელები გამოესხა. მხოლოდ ერთი იყო სამწუხარო: იდაყვში ვერ ხრიდა. და აი, შეეკითხა ის წმინდა პეტრეს:

- რატომ ვერ ვხრი ხელებს იდაყვში? მე ვფიქრობდი, რომ სამოთხეში ყველაფერი შესაძლებელი უნდა ყოფილიყო. მაჩვენე მაშინ ჯოჯოხეთი.

- აი, შეხედე, - უპასუხა პეტრემ.

დაეშვნენ ისინი ჯოჯოხეთში. ხედავენ - დგას უზარმაზარი მაგიდა, რომელიც სავსეა რჩეული საჭმელ-სასმელითა და ნუგბარ-ტკბილეულით. მაგიდასთან სხედან ცოდვილები, უყურებენ საჭმელ-სასმელს მშიერი თვალებით და ლუკმის პირში ჩადება არ შეუძლიათ. ამიტომ გამწარებულები, ბოროტისგან ერთმანეთს კბენენ.

მათთვის აკრძალულია სუფრიდან საჭმლის აღება?

- არა, არ არის აკრძალული, - პასუხობს პეტრე.

მაშინ მშივრები რატომ სხედან?

- ხელებს იდაყვში ვერ ხრიან.

- მაშ, რითი განსხვავდება სამოთხე ჯოჯოხეთისგან?

- მოდი, დავბრუნდეთ, გაჩვენებ.

დაბრუნდნენ ისინი სამოთხეში. აქაც იდგა უზარმაზარი მაგიდა გემრიელი საჭმელებით. მაგიდასთან მართლები ისხდნენ და ვერ ხრიდნენ რა იდაყვებში ხელებს, საჭმელს ერთმანეთს აჭმევდნენ.

დედააზრი: სამოთხეში სიყვარულია - ჯოჯოხეთში არა!