ცხოვრობდა ერთი ბრაზიანი დედაკაცი და გარდაიცვალა ისე, რომ არანაირი სათნოება არ შეუძენია. სტაცეს ხელი ეშმაკებმა და ცეცხლოვან ტბაში ჩააგდეს.

მისი მფარველი ანგელოზი კი დგას და ფიქრობს: „მისი რომელი სათნო საქმე გავიხსენო, რომ უფალს ვუთხრაო?” გაახსენდა და უთხრა ღმერთს:
- მან ერთხელ, ბოსტანში, ხახვი ამოთხარა და მათხოვარს უწყალობა.

უპასუხა მას ღმერთმა: 
- აიღე ეგ ხახვი და ტბაში გადაუგდე, მოეჭიდოს და თუ შეძლებს ამოსვლას, წავიდეს სამოთხეში, ხოლო თუ ხახვი გაწყდება, იქვე დარჩეს დედაკაცი, სადაც ამჟამადაა.

გაიქცა ანგელოზი დედაკაცთან და ხახვი გადაუგდო:
- აჰა, დედაკაცო, მოეჭიდე და ამოდი.

და ძალიან ფრთხილად დაუწყო ამოყვანა. ის იყო, დედაკაცი თითქმის ამოსული იყო, რომ იგი სხვა ცოდვილებმა დაინახეს, ყველანი მოეჭიდნენ, რათა მასთან ერთად ამოსულიყვნენ ზემოთ.

დედაკაცი კი ძალიან ბრაზიანი იყო და მათ ფეხებით ცემა დაუწყო: მე მეზიდებიან და არა თქვენ, ჩემი ხახვია და არა თქვენი. როგორც კი ეს თქვა, ხახვი გაწყდა, დედაკაცი კვლავ ტბაში ჩავარდა და დღემდე იქ იწვის. ანგელოზი კი ატირდა და განერიდა.