ნოეს შვილებისაგან ხალხი მალე გამრავლდა. წინათ ყველანი ერთ ადგილზე (სენნაარსში - მესოპოტომიაში) ცხოვრობდნენ და ერთ ენაზე ლაპარაკობდნენ. მაგრამ ხალხი თანდათან გამრავლდა და ერთ ადგილზე ვეღარ ეტეოდა, ამიტომ აუცილებლად სხვადასხვა ადგილზე 
უნდა გაფანტულიყო. გაფანტვამდე  თქვეს: „მოვედით, აღვაშენოთ ჩვენ  ქალაქი და იგეთი მაღალი გოდოლი, რომ ცამდე უწვდებოდეს და ვისახელოთ თავი.“ შენება დაიწყეს. მაგრამ ეს მათი განზრახვა იყო ამპარტავნული და უგნური. ამიტომ არა საამო ღვთისა. ღმერთმა ბრძანა: 
„მოვედით, გარდავიდეთ და შეურივნეთ მათ ენანი.“ მართლაც, ღმერთმა შეურივნა მათ ენა; იმათ დაიწყეს სხვადასხვა ენაზე ლაპარაკი და ერთმანეთის ვერა გაიგეს რა, რის გამო შენებას თავი დაანებეს და სხვადასხვა ქვეყანას გაიფანტნენ. ქალაქს, რომლის შენება დაიწყეს და ვეღარ ააშენეს, დაარქვეს ბაბილონი.

ბაბილონი ნიშნავს შერევნას. 

ენის შერევნის შემდგომ იაფეთის ჩამომავლობა წავიდა ჩრდილოეთისაკენ და დაიუფლა მთელი ევროპა და აზიის ნაწილი. qამის ჩამომავლობა წავიდა სამხრეთისაკენ და დაიკავა ინდოეთი, არაბეთი და მთელი აფრიკა. სემის ჩამომავლობა დარჩა აზიაში. ბაბილონი და მისი მახლობელნი ქვეყნები დაიპყრო ქამის შვილის შვილმა ნებროთმა, რომელიც იყო გმირი, მონადირე. ამგვარად წარმოსდგა სხვა და სხვა ხალხი, სხვადასხვა ენაზე მოლაპარაკე.